Perfectie een noodzaak, tekorten een schande

Al enkele weken loop ik rond met een gevoel dat meer en meer aan me knaagt. Ik kan het niet helpen. Een tijdje geleden overviel het me gewoon. Het was daar, zo ineens. Als een veer dat plots voor je neus naar beneden dwarrelt maar waarbij er geen vogel te bespeuren valt. Tegenwoordig is het precies de norm geworden om alleen maar gelukkig te zijn. Ongelukkig is taboe. Mensen gaan kapot van ellende en verdriet, maar posten op Instagram alleen maar gelukkige foto’s. Alsof ongelukkig zijn gewoon niet kan.

Als ik eerlijk ben, heb ik mij de voorbije maanden vaak ongelukkig gevoeld. Vele mensen rondom mij begonnen hun weg in het leven te vinden. Ze gingen alleen wonen, begonnen te werken, vonden dan toch eindelijk die vriend waar ze al zo lang op hadden gewacht. Ik had het gevoel dat ik achter bleef. Alleen, als student, zonder lief, zonder werk en dus ook zonder appartement. Ik had niets van wat zij allemaal hadden en het probleem is dat ik het zo graag wou. En nog steeds wil. Ik wou het zo graag dat het bijna een obsessie begon te worden. Ik zocht naar appartementen dat ik niet kon betalen. Aja nee, ik heb geen job en dus ook geen loon, waar zou ik dan in godsnaam dat geld vandaan halen? Mijn leven werd erdoor beheerst. Ik had geen zin meer om naar school gaan. Ik vond van mezelf dat ik een sukkel was. Een sukkel omdat ik op mijn 24ste nog steeds een studentje ben. Als ik dan toch de moed vond – en eigenlijk vond ik die verbazend genoeg altijd – maakte ik er dan nog eens een sport van om de docenten te ontlopen die mij goed kennen. Ik had geen zin om ze te vertellen dat ik nog geen stage deed. Ik had geen zin om ze te vertellen dat mijn bachelor proef met een half jaar uitgesteld is. Geen zin. Het werd de leuze van mijn dagdagelijkse leven.

Wat voor mij eigenlijk nog het ergste van alles was, was het feit dat ik ook niet meer blij kon zijn voor de mensen rondom mij die hun geluk wel vonden is alles wat ik miste. Correctie: ik kon wel gelukkig zijn voor hen, maar ik verborg de innerlijke strijd die op dat moment in mij was losgebarsten. Ik moet dus toegeven dat er dan vaak ook een gevoel van jaloezie naar boven kwam, waardoor het een enorme opgave werd om nog maar proficiat te kunnen zeggen. Mijn positivisme, wat mij in het leven altijd gemaakt heeft tot wie ik ben, tot hoe de mensen mij zien, was helemaal verdwenen. Ik trok mezelf nog meer in twijfel dan ik al deed.

Steeds meer en meer begon ik mij af te vragen waar dat gevoel toch bleef vandaan komen. Was het puur het feit dat veel van mijn vriendinnen een leven begonnen op te bouwen? Was het puur het feit dat ik in mijn studies vertraging had opgelopen? Eigenlijk vond ik het best wel raar dat de situatie rond mijn studies zo aan mij knaagde. Ik wist toch al een tijd dat ik een half jaar langer zou moeten studeren? Waarom overheerste dit dan plots zo mijn leven? Waarom maakte ik er zo een probleem van? Waarom kon en kan ik niet gewoon blij zijn dat ik mag studeren? Dat ik die kans van mijn ouders gekregen heb en nog steeds krijg?

Langzaamaan begon het me te dagen. Ik sprak in het begin van deze tekst over Instagram. Sociale media, dat is wat de mensen kraakt. Dat is wat de mensen ongelukkig kan maken. Nu, eerlijk toegegeven, het is een mooi concept. Het brengt mensen samen. Dat zal ik zeker niet ontkennen. Evenmin zal ik ontkennen dat ik deze zelf ook naar hartenlust gebruik. En evenmin zal ik ontkennen dat ik er ook, te pas en te onpas, alleen de positieve gebeurtenissen in mijn leven op post. Over dat laatste gaat het nu exact en dat is wat het ook tot een vergif kan maken. Wanneer je door de timeline van je Facebook scrolt, of wanneer je dit doet op Instagram, Snapchat of eender welke sociale media, zie je vaak alleen maar leuke posts. Mensen die op vakantie zijn. Mensen die een nieuwe auto hebben gekocht. Mensen die net een contract hebben getekend. Mensen die net een baby hebben gekregen. Mensen waarbij het blijkbaar allemaal fantastisch goed gaat. Of, zo lijkt het toch. Wanneer je zulke dingen ziet voorbijkomen op je timeline en je hebt die dag even een dipje, kan dat soms de spreekwoordelijke druppel zijn. De druppel die bevestigt wat jij voelt. Dat jij van al je vrienden, de grootste sukkel bent. Je krijgt dan het gevoel dat alles alleen bij jou misloopt. Waarom niet eens een foto met uitgelopen mascara, gewoon omdat je eens goed hebt moeten uithuilen? Waarom eens geen post waarin je openlijk vertelt dat het even niet goed met je gaat? Waarin je zegt dat het leven soms echt schijten is en je gewoon even in je bed wilt liggen, de hele dag, omdat het je teveel wordt? Waarom kan dit eens niet? Waarom moeten we ons beter voor doen dan we in werkelijkheid zijn?

Zelf loop ik ook in die val en post ik ook naar hartenlust foto’s over mijn reizen of uitstapjes met vriendinnen. Dus eigenlijk is dit misschien niet eens een verwijt naar de samenleving toe. Maar een gedurfde persoonlijke reflectie. Omdat ook ik wil voldoen aan de idealen van de maatschappij, van de samenleving.

Een samenleving waarin de perfectie een noodzaak is en tekorten een schande.

Advertenties

Een engel

Ben je een engel geworden,
En kan je mij dan zien?
Van daarboven uit de hemel,
Of horen dan misschien?

Ben je een ster geworden?
Die fonkelt in de nacht.
Altijd maar blijft schijnen,
Alsof je naar me lacht?

Afscheid is zo moeilijk,
Maar het verdriet nog het meest,
Maar geef je toch een teken?
Als je dit ooit eens leest?

Één ding is toch zeker,
Dat jij over mij waakt,
En op deze manier,
Mij zoveel sterker maakt.

Hopelijk ben je fier,
Als je me van daarboven ziet.
En ligt er ooit een weerzien,
Ergens in het verschiet.

Verschil

Ik wil een verschil maken
omvang onbepaald.
Dat men later zegt
Dat heb ik van haar gehaald.

Een voetstap achterlaten.
In de aarde diep geplant.
Voor eeuwig in het geheugen
Tot aan de overkant.

Groot zijn in de kleinigheid.
Het leven overboord.
Uniek zijn op mijzelf
Als dansen op een koord.

Had ik maar

Had ik maar geleefd
Zoals men leven moet
Dan had ik hier niet gelopen
Met dit slecht gemoed.

Ik deed alles wat ik kon
Of zelfs zoveel meer
Maar telkens liep het mis
Opnieuw, elke keer.

Wat moet ik nog meer doen
Dan enkel maar mijn best?
Moet ik mensen imiteren
Doen zoals de rest?

Ik blijf wel verder varen
Naar waar de stroom me leidt.
Al denkend in mezelf
Het komt wel met de tijd.

Misschien leef ik wel gewoon
Zoals ik leven moet
En is het gewoon de wereld
Die me twijfelen doet.

Dat zal de reden zijn
Van dit slecht gevoel
Dus zal ik blijven vechten
Voor het bereiken van mij doel.

En duurt het dan wat langer
Dan is het maar zo
Het leven is nu eenmaal
Geen ingepakt cadeau.

Het besmeurde geel

Terwijl ik naar het gele bandje staar ligt het allemaal al een tijdje achter ons. De storm is ondertussen gaan liggen, maar woed nog stilletjes verder. Geruisloos. Wachtend op een nieuwe aanval. Zo lijkt het wel.

Ik vond het terug in de bovenste lade van mijn nachtkastje. Ergens in een hoekje, verscholen achter mijn sokken.

Ik merk op dat het wrange gevoel nog steeds in mij logeert. Geen idee wanneer het zal vertrekken. Wanneer het geen zin meer heeft bij mij te zijn en terugkeert vanwaar het gekomen is.

Livestrong, staat er op geschreven.

De symboliek die er achter schuilgaat was er eentje van steun. Steun voor zijn lotgenoten.

Nu is het besmeurd.

Besmeurd met bedrog.

Het verhaal dat er rond hangt is net als een sprookje.
Een jonge wielrenner -talentvol met een mooie carrière in het vooruitzicht- wordt getroffen door kanker. Overlevingskans? Nihil. Maar hij vecht. Hij vecht door, overwint en wint vervolgens 7 keer de ronde van Frankrijk.

Held. Hero. Van al zijn lotgenoten en de wielerfan.

Mijn broer bracht het deze zomer voor me mee uit Amerika. Ik wou al een tijdje zo eentje rond mijn pols. Zoals zoveel sporters en coureurs dat hebben. Vooral om steun te betuigen aan alle mensen die getroffen worden door deze akelige ziekte.
Ik heb al zoveel mensen afscheid zien nemen van hun mama omdat zij de strijd wel verloren heeft.

Livestrong.

Veel mensen hebben er zich aan opgetrokken. Veel mensen hebben hierdoor hun strijd niet opgegeven. Ze zijn blijven vechten omdat ze dachten:

‘als diene Amerikaan op zijne vélo da kan, dan kan ik da ook.’

Een voorbeeld voor veel mensen.

Wat moet ik er nu mee?
Wat moet ik doen met dat besmeurde geel?
Dragen is geen optie.
Niet als je van koers houdt. Van zuivere koers.
Dan draag je geen bandje van een onzuivere renner.
Maar als je mensen wil steunen? Als dat bandje bedoeld is als steun, als sponsoring voor die wereldberoemde stichting? Voor het fonds dat met zijn geld toch wel wat heeft kunnen verwezenlijken? Want uiteindelijk draag je dat wel om die reden. Niet om de atleet in het bijzonder te steunen. Wel zijn stichting.

En toch.

De link is snel gelegd.

De associatie is snel gemaakt.

Het dragen zou een beetje hypocriet zijn. Want ik hou van wielrennen maar draag een badje gelinkt aan de persoon die het imago van deze o zo geweldige sport een deuk heeft gegeven.  Die deze sport jarenlang heeft bedrogen.

Maar die steun. Die mensen.

Dilemma.

Ik besluit toch maar om het terug in mijn schuif te leggen. In dat hoekje, verscholen achter mij sokken.
Daar ligt het goed en ondertussen blijf ik steunen.
Minder opvallend.
Dat heeft hij ze aangedaan.

De hero.

Zero.

Verandering

Hoe een jaar een leven verandert
Ongewild gemeen
Glipt alles door mijn handen
Ik weet niet eens waarheen.

Controle totaal verloren.
Zelfvertrouwen geraakt.
Wist ik het van tevoren
Ik had een plan gemaakt.

Ik wil niet eens veranderen
Maar blijven wie ik ben.
Dat mensen na jaren zeggen
Ze is nog steeds zoals ik ze ken.

Mama

Enkele jaren geleden schreef ik voor mijn mama , ter gelegenheid van haar verjaardag, een gedicht.

Vandaag de ideale dag om het nog eens van onder het stof te halen.

Mama.

Ik omschrijf ze als iemand zorgzaam,
alles is perfect.

Ik omschrijf ze als de liefde,
waarin je iets moois ontdekt.

Ik omschrijf ze als de beste,
omdat ze alles voor me doet,

Ik omschrijf ze als de liefste,
omdat het gewoon moet!

Ik omschrijf ze als heimwee,
omdat ik ze soms mis.

Ik omschrijf ze als mama,
omdat zij zo fantastisch is!

© Julie Baeten